Mythomachia

Δύο μορφές του ελληνικού μύθου, μία ράβδος ζωής η καθεμιά, χρονόμετρο και γύροι: όποιος πάρει δύο γύρους παίρνει τον αγώνα. Δεν είναι δύο φιγούρες που χάνουν ζωή όταν ακουμπιούνται — κάθε κίνηση κοστίζει μετρημένα καρέ, και μέσα σε αυτά τα καρέ ο αντίπαλος μπορεί να απαντήσει. Μια βαριά κλοτσιά που μπλοκαριστεί σε αφήνει πίσω τέσσερα με δέκα καρέ, και αυτά είναι αρκετά για να φας μια γροθιά.

Μπλοκάρεις κρατώντας πίσω. Πίσω και κάτω μπλοκάρει τα χαμηλά, πίσω και όρθιος μπλοκάρει τα overhead — και κάθε μορφή έχει ένα overhead, οπότε το χαμηλό μπλοκ δεν είναι δωρεάν. Κάθε λαβή περνάει κάθε μπλοκ, αλλά έχει δικό της ξεκίνημα, οπότε μια γρήγορη γροθιά τη προλαβαίνει. Χτύπημα κερδίζει τη λαβή, λαβή κερδίζει το μπλοκ, μπλοκ κερδίζει το χτύπημα: αυτό είναι όλο το παιχνίδι, και όλα τα άλλα κρέμονται από εκεί.

Το άλμα έχει σταθερό τόξο: μόλις φύγουν τα πόδια από το χώμα, η τροχιά είναι δεδομένη και διαβάζεται. Γι' αυτό κάθε μορφή έχει μια κίνηση που ανεβαίνει άτρωτη στα πρώτα της καρέ και κερδίζει τα άλματα — πάτα κάτω και την ειδική. Ο μετρητής γεμίζει όταν δίνεις και πιο γρήγορα όταν τρως, και ξοδεύεται σε EX εκδοχές ή, κρατώντας πίσω, στην υπερκίνηση: ο παίκτης που χάνει είναι αυτός που κρατάει το κουμπί που αλλάζει τον αγώνα. Τα χτυπήματα παγώνουν την εικόνα για λίγα καρέ, και ένα χτύπημα που βρίσκει τον άλλον μέσα στη δική του κίνηση είναι αντίχτυπο: περισσότερη ζημιά, περισσότερη ζάλη, δικός του ήχος.

Οι έξι διαφέρουν στη δομή τους και όχι στα νούμερα. Η Μέδουσα κρατάει απόσταση με δήγμα και την πιο μεγάλη εμβέλεια, με λίγη ζωή. Ο Ανταίος δεν έχει βλήμα καθόλου: ζει στη λαβή, και απέναντί του το μπλοκ δεν σώζει. Ο Ερμής έχει το πιο γρήγορο βάδισμα και την πιο γρήγορη γροθιά, και χτυπάει πολλές φορές για λίγο. Ο Τάλως είναι χάλκινος: η πιο πολλή ζωή, η πιο βαριά ζημιά, και μια έφοδο που απορροφά ένα χτύπημα και συνεχίζει. Ο Χείρων φορτίζει — κρατάς το κουμπί και η κίνηση δυναμώνει — αλλά σαν κένταυρος δεν σκύβει, οπότε τα χαμηλά τον βρίσκουν. Ο Παν έχει το πιο γρήγορο overhead και το πιο γρήγορο χαμηλό, από την ίδια θέση.

Η κύρια λειτουργία είναι δύο παίκτες στην ίδια οθόνη, γιατί αυτό δίνει το είδος. Υπάρχει και σειρά έξι αγώνων απέναντι στον υπολογιστή, με σκορ στον πίνακα, και προπόνηση: βάζεις τον αντίπαλο να στέκεται, να μπλοκάρει ψηλά ή χαμηλά, να πηδάει ή να παίζει, βλέπεις τα κουτιά χτυπήματος και άμυνας, και μετά από κάθε κίνηση η οθόνη λέει πόσα καρέ κέρδισες ή έχασες — αυτό που λέει ο πίνακας και αυτό που μέτρησε το παιχνίδι, δίπλα δίπλα.

Ο υπολογιστής παρακολουθεί συνήθειες και τα τρία επίπεδα διαφέρουν σε χρόνο αντίδρασης και σε αυτό που κοιτάζουν. Ο εύκολος βλέπει ό,τι έκανες 22 καρέ αργότερα και δεν κάνει ποτέ κίνηση κατά των αλμάτων, οπότε το άλμα δουλεύει πάνω του. Ο μέτριος αργεί 12 καρέ και προσέχει πόσο πηδάς και πόσο μπλοκάρεις χαμηλά. Ο δύσκολος αργεί 5, σε πιάνει στον αέρα, βλέπει τι κάνεις στο σήκωμα, ποια κίνηση επαναλαμβάνεις, και όταν μπλοκάρει κάτι δικό σου ξέρει πόσα καρέ του χρωστάς και τα παίρνει πίσω με τη μεγαλύτερη κίνηση που χωράει.

Online δεν υπάρχει, και είναι επίτηδες. Το δίκτυο του site στέλνει δέκα φορές το δευτερόλεπτο μέσα από τον διακομιστή, δηλαδή πάνω από 200 χιλιοστά μόνο από την αναμονή, πριν μπει καθόλου το internet: πάνω από 13 καρέ καθυστέρηση στην καλύτερη περίπτωση. Σε ένα παιχνίδι όπου η γροθιά βγαίνει σε 4 καρέ και το overhead θέλει 15 για να το μπλοκάρεις, αυτό δεν είναι παιχνίδι. Είναι πιο τίμιο να πει κανείς ότι είναι για δύο στον ίδιο καναπέ.